جنگنده راهبردی f35 ارتش متخاصم آمریکا در آسمان مرکزی ایران مورد اصابت و آسیب جدی قرار گرفت.
به گزارش پایگاه شناختی مبسوط، روابط عمومی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تصریح کرد: جنگنده راهبردی f35 ارتش متخاصم آمریکا در آسمان مرکزی ایران ساعت 2/50 بامداد امروز توسط سامانه پدافند نوین پیشرفته هوافضای سپاه مورد اصابت و آسیب جدی قرار گرفت. سرنوشت این جنگنده مشخص نیست و در دست بررسی است و احتمال سقوط آن بسیار است.
پس از شکار موفق بیش از 125 فروند پهپادهای متجاوز آمریکایی - صهیونیستی توسط سامانههای پدافندی ایران، این رهگیری موفق نشان از تغییرات موثر و هدفمند در سامانه های پدافند یکپارچه کشور دارد.(تسنیم)
گفتنی است؛ شبکه سی ان ان در این باره در گزارش نوشته است:
جنگنده رادارگریز اف- ۳۵ آمریکا پس از آسیب دیدگی، ناچار به فرود اضطراری در یکی از پایگاههای آمریکا در غرب آسیا شده است؛ رویدادی که حتی با اذعان مقام های نظامی آمریکا نیز همراه بوده و نمیتوان آن را بهسادگی نادیده گرفت.
سخنگوی نهاد تروریستی سنتکام نیز تأیید کرد که این جنگنده نسل پنجم در حال انجام «مأموریت رزمی بر فراز ایران» بود که دچار حادثه شده است.
هرچند تلاش شده جزئیات این حادثه مبهم باقی بماند، اما همین میزان از اعتراف، برای درک یک واقعیت کلیدی کافی است: پدافند هوایی ایران نه تنها از بین نرفته، بلکه همچنان توانایی مقابله با پیشرفتهترین تجهیزات نظامی جهان را دارد.
این اتفاق در شرایطی رخ میدهد که دونالد ترامپ پیشتر با صراحت مدعی شده بود پدافند هوایی ایران «نابود» شده است؛ ادعایی واهی که اکنون با یک نمونه عینی و قابل استناد، زیر سؤال رفته است. اگر پدافند ایران از کار افتاده بود، چگونه یکی از پیچیدهترین و گرانقیمتترین جنگندههای جهان، آن هم در عمق مأموریت رزمی، هدف قرار میگیرد و مجبور به عقبنشینی میشود؟
اف-۳۵ بهعنوان نماد برتری هوایی آمریکا، برای نفوذ به سامانههای دفاعی پیشرفته طراحی شده و ویژگیهای پنهانکاری آن، امکان شناسایی و هدفگیری را بهشدت کاهش میدهد. با این حال، اصابت چنین جنگندهای نشان میدهد که سامانههای پدافندی ایران نهتنها بهروز و کارآمد هستند، بلکه توانستهاند خود را با تهدیدات پیچیده نیز تطبیق دهند.
از منظر راهبردی، این رویداد را باید فراتر از یک حادثه نظامی ساده ارزیابی کرد. هدف قرار دادن یک جنگنده اف-۳۵، در واقع نمایش توان بازدارندگی ایران است؛ توانی که میتواند هزینه هرگونه ماجراجویی نظامی را بهطور قابل توجهی افزایش دهد. این مسئله بهویژه برای طرفهایی که بر مبنای ارزیابی های خوش بینانه یا تبلیغاتی وارد درگیری می شوند، اهمیت دوچندان دارد.
همچنین، این رخداد نشان می دهد که روایت سازی های سیاسی، هرقدر هم گسترده و پرحجم باشند، در نهایت در برابر واقعیت های میدانی دوام چندانی ندارند.
در مجموع، آنچه از این ماجرا برمیآید، تثبیت یک واقعیت مهم است: ایران نهتنها توان دفاعی خود را حفظ کرده، بلکه در حوزه پدافند هوایی به سطحی از کارآمدی رسیده که میتواند پیچیدهترین تهدیدات را نیز به چالش بکشد. این مسئله، معادلات امنیتی منطقه را تحت تأثیر قرار داده و نشان میدهد که هرگونه تصمیمگیری درباره تقابل نظامی با ایران، باید با در نظر گرفتن این واقعیتهای جدید انجام شود؛ واقعیتهایی که دیگر نمیتوان آنها را با ادعاهای سیاسی نادیده گرفت.(مهر)